в современном обществе жизнь человека есть петабайты информации на серверах AOL, Yandex’a, Google’a, vkontakt’ов, распечатки кредитной истории и операций с электронными деньгами, страничка в базе “паспорт”, “имущество”, “перемещения”, фотографии на фликре и в пикасавеб, записи телефонных переговоров..
а раньше всё было как-то больше “по-настоящему”, наверное потому что каждый момент уходил безвозвратно и нигде не оставался, кроме нашей памяти. а теперь я могу узнать о чём мы говорили с тобой год (десять лет) назад. некоторые индейцы закрывали в стеклянных пузырьках запахи и ассоциировали сильные их с теми моментами, которые хотели запомнить.. О метако ясень, какгриццо.
Чытаючы кнігу Віталь Тарас «Звыклае зло» захацелася зрабіць рэмарку на тое, чаму ў свой час у камэнтах на мінск_бае да ўгодак лягеру на плошчы не прагучала прапановаў нешта істотна мяняць. Казалі бо. З прыкладамі. Не адзін раз і па пунктах… Той, хто хоча і здольны, відаць зразумее і знойдзе – мы ж змаглі. Вы ж, спадар Тарас, не сталі тлумачыць дзяўчынцы, што ўступіла ў БРСМ нешта і мы ўжо ня будзем.
«Оторви свою голову, –
брызни кровью ввысь.
Нам с тобой поровну…
остальные брысь!»
безумоўна, на зьмену Bittorrent прыйдзе оверлэйны ананімны GNUNet з гэткай жа высокай прапускной здольнасьцю. але ці дапрогяць…
Цель РУС-BSD - предоставить пользователям стран ОДКБ (России, Белоруссии, Украины, Казахстана…) простую в установке и использовании, корректно локализованую настольную операционную систему, основанную на FreeBSD.
у новым тысячагодзьдзі публічнае сьвяткаваньне чарговых угодак утварэньня БНР мне нагадвае час, калі мёртвыя — памерлыя і забітыя, ахвяры і забойцы, жаўнеры ўсіх франтоў, падымаюцца з магілаў і ў сатлелых лахманах, трымаючы свае такія розныя штандары, накіроўваюцца ў нейкія нядобрыя мейсцы (ля балотаў, напрыклад). яны зьбіваюцца ў натоўп, падаюць і падымаюцца, марудна ломяцца туды, куды цягне іх па інэрцыі…
я ніколі не бачыў як ён ўсьміхаецца, але калі ўбачыў — гэта мяне кранула. на бледным гладкім, амаль як у нябожчыка, твары з бялёсых правалаў вачэй на мяне глядзелі шкляныя чорныя шарыкі затраўленай жывёлы, а бяскроўныя вусны былі нацягнутыя ў тонкую нітачку, абодва канца якой ненатуральна імкнуліся прыпадняцца.
ён нагадваў страшэнную пачвару, упыра, ужо не чалавека — Горлума.
няўжо я буду такім?
падсадзіць дзяўчынку на дэзамарфін. яна назаўжды застанецца з табой, ніколі ня кіне
я знаходжу нешта агульнае ў дзэнскіх коэнах, эрыксанаўскіх гісторыях і фрэсках Барыса Пятровіча. фрэскі вучаць, што жыць насамрэч ня страшна (кожная па-асобку і ўсе яны разам прасякнутыя гэтым спакойным роўным адчуваньнем); эрыксан зьвяртаецца да несьвядомага, каб выправіць хібу, перамагчы захворваньне (зьмяніўшы і ўсё астатняе, каб прыбраць сымптом); коэны — вучаць як атрымаць сапраўднае і глыбокае прасьвятленьне (саторы)
